W Bukowinie góry w niebie postrzępionym

W Bukowinie rosną skrzydła świętym bukom

Minął dzień wiatrem z hal rozdzwoniony 

I nie mogę znaleźć Bukowiny

I nie mogę znaleźć

Chociaż gwiazdy mnie prowadzą ciągle szukam



W Bukowinie zarośnięte echem lasy

W Bukowinie liść zieleni się złoci

Śpiewa czasem banior ciemnym basem

I nie mogę znaleźć Bukowiny

I nie mogę znaleźć

Choć już szukam godzin krocie i dni krocie



W Bukowinie deszczem z chmur opada

Okrzyk ptasi zawieszony w niebie

Nocka gwiezdną gadkę górom gada

I nie mogę znaleźć Bukowiny

I nie mogę znaleźć

Choć mnie woła Bukowina wciąż do siebie


Październik 



Burzą się dróg wymiary

	porudziałym wiatrem

Staje się październik

	w kapocie podartej

Ścichają dni bezdroże

	pogrążone w ciszy

Staje się październik

	w czapie nędznolisiej



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Tili tili  liści szumem

	wypełnione rowy

Staje się październik

	z kaletą dziadową

Toczą się i klekocą 

	kasztanowe kule

Staje się październik

	w złotawej koszuli



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Mieniąc się w stawie słońcem

	pozostałym z lata

Staje się październik

	jesienią bogaty

A potem trop znalazłszy

	na srebrnych rozstajach

Odchodzi październik

	listopad się staje