W Bukowinie góry w niebie postrzępionym

W Bukowinie rosną skrzydła świętym bukom

Minął dzień wiatrem z hal rozdzwoniony 

I nie mogę znaleźć Bukowiny

I nie mogę znaleźć

Chociaż gwiazdy mnie prowadzą ciągle szukam



W Bukowinie zarośnięte echem lasy

W Bukowinie liść zieleni się złoci

Śpiewa czasem banior ciemnym basem

I nie mogę znaleźć Bukowiny

I nie mogę znaleźć

Choć już szukam godzin krocie i dni krocie



W Bukowinie deszczem z chmur opada

Okrzyk ptasi zawieszony w niebie

Nocka gwiezdną gadkę górom gada

I nie mogę znaleźć Bukowiny

I nie mogę znaleźć

Choć mnie woła Bukowina wciąż do siebie


Tu przy piwie



Tu przy piwie się snują rozmowy

Jak dym zawieszony nad stołem

Leniwie słowo za słowem

W gwar odpływa co naokoło

Wtem poeta się zrywa do lotu

Pani Stasia z rachunkiem się zbliża

Światu dać chciał arkadie z powrotem

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu brzmi ech kroków samotnie

Jak ćma co do światła się garnie

Zabiega drogę przechodniom

Których cienie się kryją po bramach

Wpław przez miasto od brzegu do brzegu

Patrzy niebo przez monokl księżyca 

Inny księżyc się śni idącemu

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu nad ranem sen ciężki i mokry

Lęk przeszywa stukiem do okna

Wraz z głową kocem się okryć 

I dać głowie cichą samotność

I nie myśleć o jutrze o wczoraj

Chłód od okna jak pies stopy liże

Jak przypomnieć zamglony już obraz

Jakby "żyto" kto ziarnem zagryzał



                 A tam pola jak pszczele plastr

                 Późne żniwa wiec ludźmi rojne

                 I rozmyty jesienią przestwór

                 I powietrze na oczach szkliste

                 Mieni barwami się obraz

                 W pozłacanych ramach dzieciństwa