Gdzy śpisz obca lampy światłu

W półmroku rozgrzanej pościeli

Moje pióro Twoje rysy kreśli

słowami tworzonymi pomału



Jakże nazwać nad którą sie czuwa

Ciepła garść w oprawie uśmiechu

Każde słowo innych słów jest echem

A z nowymi idzie jak po grudzie



Gdy drzwi zostawiasz otwarte

Dla szorstkich zapachów drogi

Pomna nocy leżących odłogiem

I wciąż pytań bezsennych czy warto



Jakze nazwać nad którą sie czuwa

Ciepła garść w oprawie usmiechu

Każde słowo innych słów jest echem

A z nowymi idzie jak po grudzie



Gdy myśl z pociągu w pół drogi

W dom zawita o stacji tysiąc

Daj jej chwilę przy Tobie odpocząć

Bo ta myśl ciągle myśli o Tobie


Sprzysiężeni budząc się świtem

Przykrywają palcami oczy

By zatrzymać chociaż przez chwilę

Nić wysnutą z osnowy nocy



Nić co nieba barwą się mieniąc

Diretissimę w ścianie kreśli

Potem dnia zakładają brzemię

I ruszają w drogę ku szczęściu



Mija dzień koło się toczy

Marzeniami kładą się cienie 

I odradza się każdej nocy 

I odradzą się każdej nocy

Sprzysiężenie górskiego kamienia



Sprzysiężeni - przyjazne dłonie

Plotą węzeł nad ogniem watry

I wpatrzeni w gasnący płomień

Nucą pieśni pachnące wiatrem



Nie rozplotą ni burze ni waśnie

Tego co złączone przez ogień

Słońce wokół - wciąż jaśniej jaśniej 

Zakwitł kamień dziś górskim głogiem



Mija dzień koło się toczy

Marzeniami kładą się cienie 

I odradza się każdej nocy 

I odradzą się każdej nocy

Sprzysiężenie górskiego kamienia



A gdy wiatrem sprzysiężonym w oczy zawieje

Bliski uśmiech w cię nocy odejdzie

Bukowina opuszcza ramiona

Bukowina łeb pochyla siwy

Czas odpływa z czasem smutek kona

Lecz wspomnienia pozostają żywe



Mija dzień koło się toczy

Marzeniami kładą się cienie 

I odradza się każdej nocy 

I odradzą się każdej nocy

Sprzysiężenie górskiego kamienia