Zabieram się do pisania

listki pro Tebe moja draha

i słowa krągłe jak całowanie

jak łzy spłynęły pióra śladem

tęsknie do złocistego piachu

włosów Twych ląką pachnących 

		i sadem

brakuje mi uśmiechu Twego 

Twych oczu, piersi, uścisku dłoni,

Zabrakło mi drugiego brzegu

Na którym stałaś szare, drobne

		Drzewo

Już ręka myśli nie może

		Dogonić,

Już myśli fala zieleni

		 Zalewa,



Uź moja miła ne budu pesni

pro Tebe składał ślecinko heska

Wczoraj być może było za wcześnie

Dzisiaj - zbyt późno - zieleń dokoła

Rozlewa banior rzęsa niebieska

Przed marzeniami pochylam czoło


Daj ciepło Twoje daj kształt twarzy

A włosy moje do ust przytul

Pieśń jaką znasz najstarszą zanuć

Nie słowem lecz dłońmi pytaj



Weź oczy daję w nich pragnienie

Mych ramion weź przystań cichą

Weź potu zapach a z rak drżenie

Jak z talii kart mnie wyczytaj



Wejdź we mnie falą wpłyń wpłyń we mnie

Pod serce dojdź aż do krzyku 

Krwi potem spokój wróć znużeniem

Półsennie  niech płynie w żyłach



I dłonie nasze spleć w sytości

Posłuchaj jak cisza rośnie

Wiesz sporo czasu do jasności 

Czekajmy niech wpierw noc zaśnie