Majster Bieda



Skąd przychodził, kto go znał,

kto mu rękę podał, kiedy

nad rowem siadał, wyjmował chleb,

serem przekładał i dzielił się z psem.

Tyle wszystkiego, co z sobą miał

Majster Bieda



Czapkę z głowy ściągał, gdy

wiatr gałęzie chylił drzewom

Śmiał się do słońca, śpiewał do gwiazd

Drogę bez końca, co przed nim szła

znał jak pięć palców, jak szeląg zły

Majster Bieda



Nikt nie pytał, skąd się wziął,

gdy do ognia się przysiadał.

Wtulał się w krąg ciepła jak w kożuch -

znużony drogą wędrowiec boży

Zasypiał długo gapiąc się w noc

Majster Bieda



Aż nastąpił taki rok,

smutny rok - tak widać trzeba...

Nie przyszedł Bieda zieloną wiosną

miejsce, gdzie siadał, zielskiem zarosło

i choć niejeden wytężał wzrok,

choć lato pustym gościńcem przeszło,

z rudymi liśćmi - jesieni schedą -

wiatrem niesiony popłynął w przeszłość

Majster Bieda


Dużo palę ostatnio

     a braknie

 i po cudze chętnie sięgnę ręką

 i myślę dużo myślę

     choć myśli

 nie zawsze są dobre i piękne

     i brakuje mi w sobie

                       tej siły

     ktorej braku nie dostrzegałem nigdy

     by odrożnić racje

                       tych co są

     od racji tych ktorzy byli

 wczoraj było i jest

     bo tkwi we mnie

 i niech będzie choć jutro lecz ze mną

 bo to wczoraj jest ważniejsze niż jutro niepewne

     i siedzimy przy stole

                         ot tak

     święto po co gdy starczy bania

     i mowimy mowimy

                       choć

     słowa tylko składają się

                       w zdania...