Majster Bieda



Skąd przychodził, kto go znał,

kto mu rękę podał, kiedy

nad rowem siadał, wyjmował chleb,

serem przekładał i dzielił się z psem.

Tyle wszystkiego, co z sobą miał

Majster Bieda



Czapkę z głowy ściągał, gdy

wiatr gałęzie chylił drzewom

Śmiał się do słońca, śpiewał do gwiazd

Drogę bez końca, co przed nim szła

znał jak pięć palców, jak szeląg zły

Majster Bieda



Nikt nie pytał, skąd się wziął,

gdy do ognia się przysiadał.

Wtulał się w krąg ciepła jak w kożuch -

znużony drogą wędrowiec boży

Zasypiał długo gapiąc się w noc

Majster Bieda



Aż nastąpił taki rok,

smutny rok - tak widać trzeba...

Nie przyszedł Bieda zieloną wiosną

miejsce, gdzie siadał, zielskiem zarosło

i choć niejeden wytężał wzrok,

choć lato pustym gościńcem przeszło,

z rudymi liśćmi - jesieni schedą -

wiatrem niesiony popłynął w przeszłość

Majster Bieda


Już poranek przeciągnął się zgrabnie

i grzbiet słońca wyprężył jak kto

Ptaki chórem śpiewają gra radio

A Ty ciągle wędrujesz przez noc



Jesień pachnie zza okna jabłkami

Sad otrząsa się z nocnej mgły

Mleko dawno już czeka pod drzwiami

Wszyscy wstali i śpisz tylko Ty



Dzwonek zabrzmiał w szkole naprzeciw

I targowy zaludnił się plac

Wszystkim nagle zaczęło się śpieszyć

Otwórz oczy córeczko czas wstać