A jeśli mnie dom buczyną spięty

Tej nocy przyjmie w swoje progi

Zapalę gwiazdy w nocy głębi

A sam zakwitnę polnym głogiem



Beskid kołysze się i szumi 

I chwiać się będzie drżeniem nieba

I horyzontu zmieni drogi

I umrzeć moim słowom nie da



Do końca drogi swej noc zmierza

I płoną drzewa w nocnym chłodzie

Czy gościem będę w nim czy muszę 

Do domu swego wejść jak złodziej

A Beskid woła znak mi daje

Pójdź oto droga już niedługa

I trwa świt złocąc wyświechtana

Jesiennym złotem biedna fuga


Gdzy śpisz obca lampy światłu

W półmroku rozgrzanej pościeli

Moje pióro Twoje rysy kreśli

słowami tworzonymi pomału



Jakże nazwać nad którą sie czuwa

Ciepła garść w oprawie uśmiechu

Każde słowo innych słów jest echem

A z nowymi idzie jak po grudzie



Gdy drzwi zostawiasz otwarte

Dla szorstkich zapachów drogi

Pomna nocy leżących odłogiem

I wciąż pytań bezsennych czy warto



Jakze nazwać nad którą sie czuwa

Ciepła garść w oprawie usmiechu

Każde słowo innych słów jest echem

A z nowymi idzie jak po grudzie



Gdy myśl z pociągu w pół drogi

W dom zawita o stacji tysiąc

Daj jej chwilę przy Tobie odpocząć

Bo ta myśl ciągle myśli o Tobie