Polami polami po miedzach po miedzach

Po błocku skisłym w mgłę i wiatr

Nie za szybko kroki drobiąc

Idzie wiosna



Rozłożyła wiosna spódnicę zieloną

Przykryła błota bury błam

Pachnie ziemia ciałem młodym

Póki wiosna



Ponidzie wiosenne ponidzie leniwe

Prężysz się jak do słońca kot

Rozciągnięte na tych polach

Lichych lasach pstrych łozinach

Skałkach  słońcem rozognionych

Nidą w łąkach roztanczoną

Na Ponidziu wiosna trwa


Pejzaże harasymowiczowskie



Kiedy stałem w przedświcie a Synaj

Prawdę głosił przez trąby wiatru

Zasmreczyły się chmur igliwiem

Bure świerki o góry wsparte 

I na niebie byłem ja jeden

Plotąc pieśni w warkocze bukowe

I schodziłem na ziemie za kwestą

Przez skrzydlącą się bramę Lackowej



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi



Moje myśli biegały końmi

Po niebieskich mokrych połoninach

I modliłem się złożywszy dłonie

Do gór do madonny brunatnolicej

A gdy serce kroplami tęsknoty

Jęło spadać na góry sine

Czarodziejskim kwiatem paproci

Rozgwieździła się Bukowina



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi