Październik 



Burzą się dróg wymiary

	porudziałym wiatrem

Staje się październik

	w kapocie podartej

Ścichają dni bezdroże

	pogrążone w ciszy

Staje się październik

	w czapie nędznolisiej



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Tili tili  liści szumem

	wypełnione rowy

Staje się październik

	z kaletą dziadową

Toczą się i klekocą 

	kasztanowe kule

Staje się październik

	w złotawej koszuli



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Mieniąc się w stawie słońcem

	pozostałym z lata

Staje się październik

	jesienią bogaty

A potem trop znalazłszy

	na srebrnych rozstajach

Odchodzi październik

	listopad się staje


Dom mój gdy wracam po północy 

Śpi zegar tylko czas mu odlicza

Pst w kącie błyszczą oczy kota

Dość wrażeń jak na dziś czas odpocząć



	Jeszcze mi brzmi uliczny gwar

	Jeszcze w oczach mam neonów blask

	Ale nadszedł czas by kłaść się spać



Noc nadaje rzeczom nowe kształty

Mam przed sobą inny świat w splocie cieni

Za oknami kroki już ostatnie

Mrok niby czarny płaszcz kryje ziemię

	

	Jeszcze mi brzmi uliczny gwar

	Jeszcze w oczach mam neonów blask

	Ale nadszedł czas by kłaść się spać



Śpij mówi cicho skrzyp podłogi

Śpij rano słońce ci sen odbierze

Dzień już niedługo - już za progiem

Znów trzeba będzie wstać jutro przeżyć

	

	Jeszcze mi brzmi uliczny gwar

	Jeszcze w oczach mam neonów blask

	Ale nadszedł czas by kłaść się spać