Październik 



Burzą się dróg wymiary

	porudziałym wiatrem

Staje się październik

	w kapocie podartej

Ścichają dni bezdroże

	pogrążone w ciszy

Staje się październik

	w czapie nędznolisiej



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Tili tili  liści szumem

	wypełnione rowy

Staje się październik

	z kaletą dziadową

Toczą się i klekocą 

	kasztanowe kule

Staje się październik

	w złotawej koszuli



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Mieniąc się w stawie słońcem

	pozostałym z lata

Staje się październik

	jesienią bogaty

A potem trop znalazłszy

	na srebrnych rozstajach

Odchodzi październik

	listopad się staje


Na mojej grządce przed domem 

Rośnie mak i łopian 

Złocą się mlecze i wiersze 

A kiedy dojrzewają mlecze 

Ulatują w niebo 

A z nimi wiersze lecą jak ptaki 



Bo moje wiersze są jak ptaki 

Z ziemi wyrosły i pachną ziemią 

I zachwycają się jesienią 

Porą rudych lasów 



Na mojej grządce przed domem 

Spokojnie cicho i swojo 

Księżyc zasiewa blask pachnący 

A pachnie on dymem i nocą 

Burzy pomrukiem i mymi wierszami 

Spotkał je widać gdzieś w niebie 



Bo moje wiersze są jak ptaki 

Z ziemi wyrosły i pachną ziemią 

I zachwycają się jesienią 

Porą rudych lasów