Październik 



Burzą się dróg wymiary

	porudziałym wiatrem

Staje się październik

	w kapocie podartej

Ścichają dni bezdroże

	pogrążone w ciszy

Staje się październik

	w czapie nędznolisiej



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Tili tili  liści szumem

	wypełnione rowy

Staje się październik

	z kaletą dziadową

Toczą się i klekocą 

	kasztanowe kule

Staje się październik

	w złotawej koszuli



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Mieniąc się w stawie słońcem

	pozostałym z lata

Staje się październik

	jesienią bogaty

A potem trop znalazłszy

	na srebrnych rozstajach

Odchodzi październik

	listopad się staje


A jeśli mnie dom buczyną spięty

Tej nocy przyjmie w swoje progi

Zapalę gwiazdy w nocy głębi

A sam zakwitnę polnym głogiem



Beskid kołysze się i szumi 

I chwiać się będzie drżeniem nieba

I horyzontu zmieni drogi

I umrzeć moim słowom nie da



Do końca drogi swej noc zmierza

I płoną drzewa w nocnym chłodzie

Czy gościem będę w nim czy muszę 

Do domu swego wejść jak złodziej

A Beskid woła znak mi daje

Pójdź oto droga już niedługa

I trwa świt złocąc wyświechtana

Jesiennym złotem biedna fuga