Październik 



Burzą się dróg wymiary

	porudziałym wiatrem

Staje się październik

	w kapocie podartej

Ścichają dni bezdroże

	pogrążone w ciszy

Staje się październik

	w czapie nędznolisiej



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Tili tili  liści szumem

	wypełnione rowy

Staje się październik

	z kaletą dziadową

Toczą się i klekocą 

	kasztanowe kule

Staje się październik

	w złotawej koszuli



Staje się na oczach i w nozdrzach

Pochylony kroczy

Dogląda co jego gdy liście

I drzewa rozłącza



Mieniąc się w stawie słońcem

	pozostałym z lata

Staje się październik

	jesienią bogaty

A potem trop znalazłszy

	na srebrnych rozstajach

Odchodzi październik

	listopad się staje


Wypaliło się cos w nas zgasło

Ani z twojej ani mojej winy

Ot klamka zapadła a zresztą z czym wracać

Skończyły się kartki na miłość



Zapatrzyliśmy się w telewizor

Rozmawiamy językiem gazety

Kinkiety ze słońca w dni szare bez końca

A ciepło z kaloryfera



Wiatry gnają przyjaciół po świecie

Zresztą gdyby tu byli na miejscu

Przybyło kłopotów dzieci i gratów

Skurczyła nam się dawna przestrzeń



Znamy  już każde swe kłamstwo

Każdy grymas każde brwi zmarszczenie

Mijamy się oboje w tych kilku pokojach

Nie mając nic do powiedzenia



Ale czasem gdy noc niebo zetnie

Bure niebo lepka noc miejska

I ty zadrżysz oto przykrywam cię kocem

I bliska znów staje się przeszłość



Wypaliło się coś w nas zgasło

Lecz wysiłku trzeba niewiele

Spróbujmy rozgarnąć ten popiół - nie darmo

Może tli się płomyk w popiele