Pejzaże harasymowiczowskie



Kiedy stałem w przedświcie a Synaj

Prawdę głosił przez trąby wiatru

Zasmreczyły się chmur igliwiem

Bure świerki o góry wsparte 

I na niebie byłem ja jeden

Plotąc pieśni w warkocze bukowe

I schodziłem na ziemie za kwestą

Przez skrzydlącą się bramę Lackowej



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi



Moje myśli biegały końmi

Po niebieskich mokrych połoninach

I modliłem się złożywszy dłonie

Do gór do madonny brunatnolicej

A gdy serce kroplami tęsknoty

Jęło spadać na góry sine

Czarodziejskim kwiatem paproci

Rozgwieździła się Bukowina



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi


Najpiękniejsza jesteś kiedy Twoje oczy

	            Rozgwieżdżają noc we mnie

Najpiękniejsza jesteś kiedy Twoje włosy 

	            Rozjaśniają myśli me ciemne

Najpiękniejsza jesteś kiedy oddychaniem 

                            Rozświetlasz powietrze

Moje myśli wiatr rozwiewa a Ty jesteś w wietrze

Oddechem i światłem w powietrzu

Najpiękniejsza jesteś kiedy ciała nasze 

                            wspólnym potem pachną

Najpiękniejsza jesteś boś dla mnie

                            Powietrzna i Jasna