Pejzaże harasymowiczowskie



Kiedy stałem w przedświcie a Synaj

Prawdę głosił przez trąby wiatru

Zasmreczyły się chmur igliwiem

Bure świerki o góry wsparte 

I na niebie byłem ja jeden

Plotąc pieśni w warkocze bukowe

I schodziłem na ziemie za kwestą

Przez skrzydlącą się bramę Lackowej



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi



Moje myśli biegały końmi

Po niebieskich mokrych połoninach

I modliłem się złożywszy dłonie

Do gór do madonny brunatnolicej

A gdy serce kroplami tęsknoty

Jęło spadać na góry sine

Czarodziejskim kwiatem paproci

Rozgwieździła się Bukowina



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi


Śpi obok mała krucha istotka 

A oddech Jej ważniejszy dla mnie jest 

Niż południowy wiatr niespodziany

Niż księżyc

     Niż słodycz tego świata

       W pieśniach opiewana



Czuwanie moje

   Strażniczą wieżą

       Nad niezmierzoną 

            Przestrzenią Jej snu



Obszedłem już wszystkie góry

Widziałem zdjęcia chłopaków z Lhotse

Na ścianie mam K-2

      Lecz chylę czoła nad Olgą

         I wiem że moją bazą 

             Jest miejsce to małe



Śpij małą syta istotko

Bo oddech Twój ważniejszy dla mnie jest 

Niż kurz przebytych dróg

     Niż plik wygranych zdarzeń 

        A słowa znaczą wtedy

             gdy jesteś w nich Ty



Śpi obok mała istotka

Której oddech ważniejszy jest

Niż południowy wiatr

    Czuwanie moje

        strażniczą wieżą

           nad niezmierzoną 

              przestrzenią jej snu



Obszedłem już wszystkie góry

Widziałem zdjęcia chłopaków z Lhotse