Już poranek przeciągnął się zgrabnie

i grzbiet słońca wyprężył jak kto

Ptaki chórem śpiewają gra radio

A Ty ciągle wędrujesz przez noc



Jesień pachnie zza okna jabłkami

Sad otrząsa się z nocnej mgły

Mleko dawno już czeka pod drzwiami

Wszyscy wstali i śpisz tylko Ty



Dzwonek zabrzmiał w szkole naprzeciw

I targowy zaludnił się plac

Wszystkim nagle zaczęło się śpieszyć

Otwórz oczy córeczko czas wstać


Wypaliło się cos w nas zgasło

Ani z twojej ani mojej winy

Ot klamka zapadła a zresztą z czym wracać

Skończyły się kartki na miłość



Zapatrzyliśmy się w telewizor

Rozmawiamy językiem gazety

Kinkiety ze słońca w dni szare bez końca

A ciepło z kaloryfera



Wiatry gnają przyjaciół po świecie

Zresztą gdyby tu byli na miejscu

Przybyło kłopotów dzieci i gratów

Skurczyła nam się dawna przestrzeń



Znamy  już każde swe kłamstwo

Każdy grymas każde brwi zmarszczenie

Mijamy się oboje w tych kilku pokojach

Nie mając nic do powiedzenia



Ale czasem gdy noc niebo zetnie

Bure niebo lepka noc miejska

I ty zadrżysz oto przykrywam cię kocem

I bliska znów staje się przeszłość



Wypaliło się coś w nas zgasło

Lecz wysiłku trzeba niewiele

Spróbujmy rozgarnąć ten popiół - nie darmo

Może tli się płomyk w popiele