Poślę dziewczynie torbę pomarańcz 

Niechaj ich wielki kuliste głowy

W Jej drobnych dłoniach radośnie tańczą

Taniec ogniście pomarańczowy

	Taniec ogniście pomarańczowy



Poślę dziewczynie kwiaty niedrogie

Co zapach ziemi płatkami kryją

Rosnące cicho na kopcach mogił

	Takie nie swoje - jak ja niczyje



Poślę dziewczynie na liściach buka

Promienie słońca i wiatru zapach

Choć długo będę po górach szukał

	Naniosę wreszcie na liście mapy

Poślę dziewczynie ślad kół szeroki

Co się nie kończy i nie zaczyna

Odbity w kurzu spękanej drogi 

Po której schodzi z gór biała zima

	Po której schodzi z gór biała zima



Poślę dziewczynie miłość do szlaków

Do gór połonin bacowych gadek

Poślę Jej czerwień ze wszystkich maków

A później chyba już sam przyjadę

	A później chyba już sam przyjadę


Mistrzowi Harasymowiczowi



Jeszcze się z nocy kołysze miasto

8.15 na Stawach bar

bramę otwiera wchodzimy tędy

Ja i Hnatowicz Jan



Co tu zostało z wierszy Mistrza

Klasa robotnicza fasolka z bufetu

A smak poranny piwa łapczywie 

Poznają poematy w beretach



Wszedł dzielnicowy krokiem szeryfa

Ostro spod dacha popatrzył

Nie mieści mu się w głowie służbowej

Że można wypić na czczo

Co tu zostało z wierszy Mistrza

Kiedy wyjść trzeba na papierosa

A bufetowa grozi gliną 

Gdy ktoś coś powie głośniej



Pod ścianą zaraz przy wejściu

Paląc sporty z rękawa

Siedli goście wprost z wierszy Mistrza

Bubu Makino wypisz wymaluj



Słuchaliśmy ich z Hnatowiczem

Jak żywy poemat Stawów

Poezją był brzęk ich kufli

Kosmiczny wymiar miały słowa



Lecz chłopakom od sąsiedniego stolika

Chyba z zawodówki pobliskiej

Nagle się dziwnie zachciało

Żeby te zgredy wyszli



Co tu zostało z wierszy Mistrza

Chłodem powiało od drzwi niedomkniętych

I wyszliśmy z Hnatowiczem

Gdzie indziej szukać poezji