Poślę dziewczynie torbę pomarańcz 

Niechaj ich wielki kuliste głowy

W Jej drobnych dłoniach radośnie tańczą

Taniec ogniście pomarańczowy

	Taniec ogniście pomarańczowy



Poślę dziewczynie kwiaty niedrogie

Co zapach ziemi płatkami kryją

Rosnące cicho na kopcach mogił

	Takie nie swoje - jak ja niczyje



Poślę dziewczynie na liściach buka

Promienie słońca i wiatru zapach

Choć długo będę po górach szukał

	Naniosę wreszcie na liście mapy

Poślę dziewczynie ślad kół szeroki

Co się nie kończy i nie zaczyna

Odbity w kurzu spękanej drogi 

Po której schodzi z gór biała zima

	Po której schodzi z gór biała zima



Poślę dziewczynie miłość do szlaków

Do gór połonin bacowych gadek

Poślę Jej czerwień ze wszystkich maków

A później chyba już sam przyjadę

	A później chyba już sam przyjadę


Pejzaże harasymowiczowskie



Kiedy stałem w przedświcie a Synaj

Prawdę głosił przez trąby wiatru

Zasmreczyły się chmur igliwiem

Bure świerki o góry wsparte 

I na niebie byłem ja jeden

Plotąc pieśni w warkocze bukowe

I schodziłem na ziemie za kwestą

Przez skrzydlącą się bramę Lackowej



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi



Moje myśli biegały końmi

Po niebieskich mokrych połoninach

I modliłem się złożywszy dłonie

Do gór do madonny brunatnolicej

A gdy serce kroplami tęsknoty

Jęło spadać na góry sine

Czarodziejskim kwiatem paproci

Rozgwieździła się Bukowina



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi