Siostrze Masi





                W moim mieście wyrąbali sady

	Ciągnące się szeroko hen aż po Zdrój 

	W moim mieście wyrąbali sady

	Pachnące wiosenną zamiecią

	Lata owocem dojrzałym

		Sad



	W moim mieście wyrąbali sady

	I nieważne kto wyrąbał

	Ważny jest fakt

		Sad 



	W moim mieście wyrąbali sady

	Z dawien zwane od ich właścicieli mian

	W moim mieście wyrąbali sady

	Jesiennym się dymem snujące

	I śniegiem jak ule w pasiece

		Sad

	W moim mieście wyrąbali sady

	I nieważne kto wyrąbał

	Ważny jest fakt

		Sad



	Nie pozostały nawet kikuty drzew

	Ni cień ani trawy

	Tylko pole które resztkę promieni żarło

	By wzrósł siew

	Tylko twarze domów twarze

	Wpatrzone oknami w miejsce gdzie trwał

	Obcy zupełnie im obcy świat

		Sad



	Kolejka od czwartej nad ranem

	Ten spod piątki jak zwykle pijany

	Że też żona na niego nie bluźni

	Ty na obiad jak zwykle się spóźnisz

	Dziecko spać chce balanga na górze

	Ileż można wytrzymać tak dłużej

	Ileż można wytrzymać tak dłużej

	Ileż można wytrzymać tak dłużej



	W naszym mieście wyrąbali sady

	Więc stwórzmy sad własny po horyzont aż

	W naszym mieście wyrąbali sady

	Więc spłodźmy go w znoju miłości

	Niech  drzewa jak dzieci wnuki przyniosą nam

	Te niech  płyną niech lecą

	Z nadzieją że gdzieś na nie czeka świat

	My zaś w oknach smutnych swych bloków

	Chusteczki podnieśmy by machać im w ślad

	

	W naszym mieście wyrąbali sady

	I nie ważne kto wyrąbał

	Bo ważny jest fakt

	Że w nas trwa

	Że w nas trwa

	Że w nas trwa

	            SAD


Pejzaże harasymowiczowskie



Kiedy stałem w przedświcie a Synaj

Prawdę głosił przez trąby wiatru

Zasmreczyły się chmur igliwiem

Bure świerki o góry wsparte 

I na niebie byłem ja jeden

Plotąc pieśni w warkocze bukowe

I schodziłem na ziemie za kwestą

Przez skrzydlącą się bramę Lackowej



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi



Moje myśli biegały końmi

Po niebieskich mokrych połoninach

I modliłem się złożywszy dłonie

Do gór do madonny brunatnolicej

A gdy serce kroplami tęsknoty

Jęło spadać na góry sine

Czarodziejskim kwiatem paproci

Rozgwieździła się Bukowina



	I był Beskid i były słowa

	Zanurzone po pępki w cerkwi baniach

	Rozłożyście złotych

	Smagających się wiatrem do krwi