Sprzysiężeni budząc się świtem

Przykrywają palcami oczy

By zatrzymać chociaż przez chwilę

Nić wysnutą z osnowy nocy



Nić co nieba barwą się mieniąc

Diretissimę w ścianie kreśli

Potem dnia zakładają brzemię

I ruszają w drogę ku szczęściu



Mija dzień koło się toczy

Marzeniami kładą się cienie 

I odradza się każdej nocy 

I odradzą się każdej nocy

Sprzysiężenie górskiego kamienia



Sprzysiężeni - przyjazne dłonie

Plotą węzeł nad ogniem watry

I wpatrzeni w gasnący płomień

Nucą pieśni pachnące wiatrem



Nie rozplotą ni burze ni waśnie

Tego co złączone przez ogień

Słońce wokół - wciąż jaśniej jaśniej 

Zakwitł kamień dziś górskim głogiem



Mija dzień koło się toczy

Marzeniami kładą się cienie 

I odradza się każdej nocy 

I odradzą się każdej nocy

Sprzysiężenie górskiego kamienia



A gdy wiatrem sprzysiężonym w oczy zawieje

Bliski uśmiech w cię nocy odejdzie

Bukowina opuszcza ramiona

Bukowina łeb pochyla siwy

Czas odpływa z czasem smutek kona

Lecz wspomnienia pozostają żywe



Mija dzień koło się toczy

Marzeniami kładą się cienie 

I odradza się każdej nocy 

I odradzą się każdej nocy

Sprzysiężenie górskiego kamienia


Tu przy piwie



Tu przy piwie się snują rozmowy

Jak dym zawieszony nad stołem

Leniwie słowo za słowem

W gwar odpływa co naokoło

Wtem poeta się zrywa do lotu

Pani Stasia z rachunkiem się zbliża

Światu dać chciał arkadie z powrotem

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu brzmi ech kroków samotnie

Jak ćma co do światła się garnie

Zabiega drogę przechodniom

Których cienie się kryją po bramach

Wpław przez miasto od brzegu do brzegu

Patrzy niebo przez monokl księżyca 

Inny księżyc się śni idącemu

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu nad ranem sen ciężki i mokry

Lęk przeszywa stukiem do okna

Wraz z głową kocem się okryć 

I dać głowie cichą samotność

I nie myśleć o jutrze o wczoraj

Chłód od okna jak pies stopy liże

Jak przypomnieć zamglony już obraz

Jakby "żyto" kto ziarnem zagryzał



                 A tam pola jak pszczele plastr

                 Późne żniwa wiec ludźmi rojne

                 I rozmyty jesienią przestwór

                 I powietrze na oczach szkliste

                 Mieni barwami się obraz

                 W pozłacanych ramach dzieciństwa