Tu przy piwie



Tu przy piwie się snują rozmowy

Jak dym zawieszony nad stołem

Leniwie słowo za słowem

W gwar odpływa co naokoło

Wtem poeta się zrywa do lotu

Pani Stasia z rachunkiem się zbliża

Światu dać chciał arkadie z powrotem

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu brzmi ech kroków samotnie

Jak ćma co do światła się garnie

Zabiega drogę przechodniom

Których cienie się kryją po bramach

Wpław przez miasto od brzegu do brzegu

Patrzy niebo przez monokl księżyca 

Inny księżyc się śni idącemu

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu nad ranem sen ciężki i mokry

Lęk przeszywa stukiem do okna

Wraz z głową kocem się okryć 

I dać głowie cichą samotność

I nie myśleć o jutrze o wczoraj

Chłód od okna jak pies stopy liże

Jak przypomnieć zamglony już obraz

Jakby "żyto" kto ziarnem zagryzał



                 A tam pola jak pszczele plastr

                 Późne żniwa wiec ludźmi rojne

                 I rozmyty jesienią przestwór

                 I powietrze na oczach szkliste

                 Mieni barwami się obraz

                 W pozłacanych ramach dzieciństwa


Siostrze Masi





                W moim mieście wyrąbali sady

	Ciągnące się szeroko hen aż po Zdrój 

	W moim mieście wyrąbali sady

	Pachnące wiosenną zamiecią

	Lata owocem dojrzałym

		Sad



	W moim mieście wyrąbali sady

	I nieważne kto wyrąbał

	Ważny jest fakt

		Sad 



	W moim mieście wyrąbali sady

	Z dawien zwane od ich właścicieli mian

	W moim mieście wyrąbali sady

	Jesiennym się dymem snujące

	I śniegiem jak ule w pasiece

		Sad

	W moim mieście wyrąbali sady

	I nieważne kto wyrąbał

	Ważny jest fakt

		Sad



	Nie pozostały nawet kikuty drzew

	Ni cień ani trawy

	Tylko pole które resztkę promieni żarło

	By wzrósł siew

	Tylko twarze domów twarze

	Wpatrzone oknami w miejsce gdzie trwał

	Obcy zupełnie im obcy świat

		Sad



	Kolejka od czwartej nad ranem

	Ten spod piątki jak zwykle pijany

	Że też żona na niego nie bluźni

	Ty na obiad jak zwykle się spóźnisz

	Dziecko spać chce balanga na górze

	Ileż można wytrzymać tak dłużej

	Ileż można wytrzymać tak dłużej

	Ileż można wytrzymać tak dłużej



	W naszym mieście wyrąbali sady

	Więc stwórzmy sad własny po horyzont aż

	W naszym mieście wyrąbali sady

	Więc spłodźmy go w znoju miłości

	Niech  drzewa jak dzieci wnuki przyniosą nam

	Te niech  płyną niech lecą

	Z nadzieją że gdzieś na nie czeka świat

	My zaś w oknach smutnych swych bloków

	Chusteczki podnieśmy by machać im w ślad

	

	W naszym mieście wyrąbali sady

	I nie ważne kto wyrąbał

	Bo ważny jest fakt

	Że w nas trwa

	Że w nas trwa

	Że w nas trwa

	            SAD