Wypaliło się cos w nas zgasło

Ani z twojej ani mojej winy

Ot klamka zapadła a zresztą z czym wracać

Skończyły się kartki na miłość



Zapatrzyliśmy się w telewizor

Rozmawiamy językiem gazety

Kinkiety ze słońca w dni szare bez końca

A ciepło z kaloryfera



Wiatry gnają przyjaciół po świecie

Zresztą gdyby tu byli na miejscu

Przybyło kłopotów dzieci i gratów

Skurczyła nam się dawna przestrzeń



Znamy  już każde swe kłamstwo

Każdy grymas każde brwi zmarszczenie

Mijamy się oboje w tych kilku pokojach

Nie mając nic do powiedzenia



Ale czasem gdy noc niebo zetnie

Bure niebo lepka noc miejska

I ty zadrżysz oto przykrywam cię kocem

I bliska znów staje się przeszłość



Wypaliło się coś w nas zgasło

Lecz wysiłku trzeba niewiele

Spróbujmy rozgarnąć ten popiół - nie darmo

Może tli się płomyk w popiele


Daj ciepło Twoje daj kształt twarzy

A włosy moje do ust przytul

Pieśń jaką znasz najstarszą zanuć

Nie słowem lecz dłońmi pytaj



Weź oczy daję w nich pragnienie

Mych ramion weź przystań cichą

Weź potu zapach a z rak drżenie

Jak z talii kart mnie wyczytaj



Wejdź we mnie falą wpłyń wpłyń we mnie

Pod serce dojdź aż do krzyku 

Krwi potem spokój wróć znużeniem

Półsennie  niech płynie w żyłach



I dłonie nasze spleć w sytości

Posłuchaj jak cisza rośnie

Wiesz sporo czasu do jasności 

Czekajmy niech wpierw noc zaśnie