Wypaliło się cos w nas zgasło

Ani z twojej ani mojej winy

Ot klamka zapadła a zresztą z czym wracać

Skończyły się kartki na miłość



Zapatrzyliśmy się w telewizor

Rozmawiamy językiem gazety

Kinkiety ze słońca w dni szare bez końca

A ciepło z kaloryfera



Wiatry gnają przyjaciół po świecie

Zresztą gdyby tu byli na miejscu

Przybyło kłopotów dzieci i gratów

Skurczyła nam się dawna przestrzeń



Znamy  już każde swe kłamstwo

Każdy grymas każde brwi zmarszczenie

Mijamy się oboje w tych kilku pokojach

Nie mając nic do powiedzenia



Ale czasem gdy noc niebo zetnie

Bure niebo lepka noc miejska

I ty zadrżysz oto przykrywam cię kocem

I bliska znów staje się przeszłość



Wypaliło się coś w nas zgasło

Lecz wysiłku trzeba niewiele

Spróbujmy rozgarnąć ten popiół - nie darmo

Może tli się płomyk w popiele


Dużo palę ostatnio

     a braknie

 i po cudze chętnie sięgnę ręką

 i myślę dużo myślę

     choć myśli

 nie zawsze są dobre i piękne

     i brakuje mi w sobie

                       tej siły

     ktorej braku nie dostrzegałem nigdy

     by odrożnić racje

                       tych co są

     od racji tych ktorzy byli

 wczoraj było i jest

     bo tkwi we mnie

 i niech będzie choć jutro lecz ze mną

 bo to wczoraj jest ważniejsze niż jutro niepewne

     i siedzimy przy stole

                         ot tak

     święto po co gdy starczy bania

     i mowimy mowimy

                       choć

     słowa tylko składają się

                       w zdania...