Wypaliło się cos w nas zgasło

Ani z twojej ani mojej winy

Ot klamka zapadła a zresztą z czym wracać

Skończyły się kartki na miłość



Zapatrzyliśmy się w telewizor

Rozmawiamy językiem gazety

Kinkiety ze słońca w dni szare bez końca

A ciepło z kaloryfera



Wiatry gnają przyjaciół po świecie

Zresztą gdyby tu byli na miejscu

Przybyło kłopotów dzieci i gratów

Skurczyła nam się dawna przestrzeń



Znamy  już każde swe kłamstwo

Każdy grymas każde brwi zmarszczenie

Mijamy się oboje w tych kilku pokojach

Nie mając nic do powiedzenia



Ale czasem gdy noc niebo zetnie

Bure niebo lepka noc miejska

I ty zadrżysz oto przykrywam cię kocem

I bliska znów staje się przeszłość



Wypaliło się coś w nas zgasło

Lecz wysiłku trzeba niewiele

Spróbujmy rozgarnąć ten popiół - nie darmo

Może tli się płomyk w popiele


Majster Bieda



Skąd przychodził, kto go znał,

kto mu rękę podał, kiedy

nad rowem siadał, wyjmował chleb,

serem przekładał i dzielił się z psem.

Tyle wszystkiego, co z sobą miał

Majster Bieda



Czapkę z głowy ściągał, gdy

wiatr gałęzie chylił drzewom

Śmiał się do słońca, śpiewał do gwiazd

Drogę bez końca, co przed nim szła

znał jak pięć palców, jak szeląg zły

Majster Bieda



Nikt nie pytał, skąd się wziął,

gdy do ognia się przysiadał.

Wtulał się w krąg ciepła jak w kożuch -

znużony drogą wędrowiec boży

Zasypiał długo gapiąc się w noc

Majster Bieda



Aż nastąpił taki rok,

smutny rok - tak widać trzeba...

Nie przyszedł Bieda zieloną wiosną

miejsce, gdzie siadał, zielskiem zarosło

i choć niejeden wytężał wzrok,

choć lato pustym gościńcem przeszło,

z rudymi liśćmi - jesieni schedą -

wiatrem niesiony popłynął w przeszłość

Majster Bieda