Wypaliło się cos w nas zgasło

Ani z twojej ani mojej winy

Ot klamka zapadła a zresztą z czym wracać

Skończyły się kartki na miłość



Zapatrzyliśmy się w telewizor

Rozmawiamy językiem gazety

Kinkiety ze słońca w dni szare bez końca

A ciepło z kaloryfera



Wiatry gnają przyjaciół po świecie

Zresztą gdyby tu byli na miejscu

Przybyło kłopotów dzieci i gratów

Skurczyła nam się dawna przestrzeń



Znamy  już każde swe kłamstwo

Każdy grymas każde brwi zmarszczenie

Mijamy się oboje w tych kilku pokojach

Nie mając nic do powiedzenia



Ale czasem gdy noc niebo zetnie

Bure niebo lepka noc miejska

I ty zadrżysz oto przykrywam cię kocem

I bliska znów staje się przeszłość



Wypaliło się coś w nas zgasło

Lecz wysiłku trzeba niewiele

Spróbujmy rozgarnąć ten popiół - nie darmo

Może tli się płomyk w popiele


Tu przy piwie



Tu przy piwie się snują rozmowy

Jak dym zawieszony nad stołem

Leniwie słowo za słowem

W gwar odpływa co naokoło

Wtem poeta się zrywa do lotu

Pani Stasia z rachunkiem się zbliża

Światu dać chciał arkadie z powrotem

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu brzmi ech kroków samotnie

Jak ćma co do światła się garnie

Zabiega drogę przechodniom

Których cienie się kryją po bramach

Wpław przez miasto od brzegu do brzegu

Patrzy niebo przez monokl księżyca 

Inny księżyc się śni idącemu

Jakby żyto kto ziarnem zagryzał



	A tam pola jak pszczele plastry

	Późne żniwa wiec ludźmi rojne

	I rozmyty jesienią przestwór

	I powietrze na oczach szkliste

	Mieni barwami się obraz

	W pozłacanych ramach dzieciństwa



Tu nad ranem sen ciężki i mokry

Lęk przeszywa stukiem do okna

Wraz z głową kocem się okryć 

I dać głowie cichą samotność

I nie myśleć o jutrze o wczoraj

Chłód od okna jak pies stopy liże

Jak przypomnieć zamglony już obraz

Jakby "żyto" kto ziarnem zagryzał



                 A tam pola jak pszczele plastr

                 Późne żniwa wiec ludźmi rojne

                 I rozmyty jesienią przestwór

                 I powietrze na oczach szkliste

                 Mieni barwami się obraz

                 W pozłacanych ramach dzieciństwa